Mężczyźni rzadko o tym mówią, gdy rozmowa schodzi na temat ich kariery. Nie chwalą się tym podczas rozmów kwalifikacyjnych, nie umieszczają najdrobniejszej wzmianki w CV. A przecież to osiągnięcie zasługuje na takie samo uznanie jak spektakularny sukces zawodowy.

W styczniu dowiedziałem się o śmierci mojego Taty.

W ostatnich latach jego życia widzieliśmy się zaledwie kilka razy.  Mimo, iż żyliśmy w tym samym mieście. Mimo, że miałem do niego tak blisko, zawsze jednak było za daleko. Mój Ojciec był alkoholikiem i to niewolnictwo uczyniło z jego życia udrękę, a nas naznaczyło piętnem.

Po latach wczesnego wstawania człowiek budzi się automatycznie. Poczucie bezsilności wymieszane z nadzieją nakazuje włączyć komputer i wpisać jak zaklęcie hasło:  „ogłoszenia o pracy”. Ale ono nie działa jak bajkowe „Sezamie, otwórz się” i nie otwiera skarbca.

Cieszę się, że mam dzieci. Dziś o tym wiem. Tak długo przecież na nie czekałem. Jednak bardzo dużo czasu zajęło mi uświadomienie sobie, jaki skarb posiadam. Codzienne obowiązki, codzienne „obsługiwanie” maluchów przysłoniło mi tę naturalną radość z ich obecności, radość, która powinna stać się udziałem każdego rodzica.  Choć czasami mnie denerwują, robią na złość, nie słuchają, nawalają z czymś w szkole, paskudnie zachowują się w sklepie czy podczas wizyty u znajomych, to dotarło do mnie, że bezgranicznie i bezwarunkowo je kocham. W ramach ojcowskich noworocznych obietnic zrobiłem sobie, na własny użytek takie oto postanowienie: ciesz się każdym dniem spędzonym z dziećmi, wspieraj je i walcz o nie jak lew, by czuły, że zawsze, szczególnie w trudnych sytuacjach mogą na Ciebie liczyć!

Chciałbym, aby moje dzieci były w życiu szczęśliwe. Jedną z wielu dróg wiodących do tego celu jest samodzielność. Wiem bardzo dobrze, jakie znaczenie ma ta cecha charakteru, gdyż sam, przez lata byłem rozpieszczanym, szczególnie przez ukochaną babcię Duszkę maminsynkiem, który nagle, w wieku 16 lat musiał z dnia na dzień stawić czoła przeciwnościom losu i udowodnić rodzicom i sobie, że jest już dorosły, samodzielny.

Księdzu Arcybiskupowi Kazimierzowi Majdańskiemu
zacnemu opiekunowi Polskiej Rodziny

Za oknem świt nie pytający...
- czy zaraz, znowu wzejdzie słońce?
- czy wraz z księżycem gwiazdy zgasną?
...Dlaczego ty nie możesz zasnąć?